Το θέλω τώρα

photo

Τα μωρά γεννιούνται ανυπόμονα, για λόγους επιβίωσης. Αρχίζουν να κάνουν φασαρία και να κλαίνε μόλις νιώσουν ότι πεινάνε, και θέλουν να φάνε αμέσως. Μέσα από τη διαδικασία του θηλασμού, το βρέφος ικανοποιεί τις βασικές ανάγκες του για την τροφή, αλλά και τις συναισθηματικές. Η αδυναμία του παιδιού να κάνει υπομονή μάς υπενθυμίζει πως, παρά το γεγονός ότι μεγαλώνει με την ταχύτητα του φωτός, ακόμα παραμένει μωρό. Ο προμετωπιαίος φλοιός, η περιοχή του εγκεφάλου που ευθύνεται για τον αυτοέλεγχο, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητας των ανθρώπων να συμβιβάζονται με την όποια καθυστέρηση στην εκπλήρωση των αναγκών, αρχίζει να αναπτύσσεται ανάμεσα στην ηλικία των 2 και 7 ετών. Ο γονιός σταδιακά θα εκπαιδεύσει το παιδί, ώστε να μην είναι ανυπόμονο και επίμονο στο «εδώ και τώρα» όταν ζητά κάτι. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να του επισημάνει ότι άκουσε το αίτημά του και ότι θα προσπαθήσει να του το εκπληρώσει το συντομότερο δυνατό. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι το παιδί θα το αποδεχθεί. Η αποφασιστικότητα, η σταθερότητα, η δυνατότητα ελιγμών, καθώς και η απόσπαση του ενδιαφέροντος σε κάποια άλλη δραστηριότητα είναι συμπεριφορές που θα πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχουν στη φαρέτρα των γονιών, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την ανυπομονησία των μικρών τους. Σιγά-σιγά, ο χρόνος αναμονής του θα παρατείνεται, ενημερώνοντας όμως το παιδί για τα βήματα που θα πρέπει πρώτα να γίνουν μέχρι την εκπλήρωση του αιτήματός του.

Παρουσιάσθηκε πρόβλημα. Παρακαλώ δοκιμάστε αργότερα